اگه بگم که قول می دم تا همیشه باهات باشم اگه بگم که حاضرم فدای اون چشات بشم اگه بگم توآسمون عشق من فقط تویی اگه بگم بهونه ی هر نفسم تنها تویی اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت می کنم اگه بگم زندگیمو بذر بهارت می کنم اگه بگم ماه منی هر نفس راه منی اگه بگم بال منی لحظه ی پرواز منی میشی برام خاطره ی قشنگ لحظه ی وصال میشی برام باغبون میوه های تشنه وکال میشی برام ماه شبای بی سحر میشی برام ستاره ی راه سفر ولی بدون هرجا باشی یا نباشی مال منی بدون اگه برای من هم نباشی عشق منی برای سعادت شبا شعرامو من داد می زنم برای خوشبختی تو خدا رو فریاد می زنم

می خواهم تا آخر عمر خانه نشین خیال تو باشم. به یاده رفتنت مثل

ابرها بغض کنم به نامه های ننوشته ات پاسخ بدهم و از پشت پنجره به

آرزوهایت سلام کنم.می خواهم تا انتهای این جاده همچنان بی قرار تو

باشم و تمام لحظه ها را به عشق دیدن تو طی کنم.می خواهم با تو از

حادثه عبور کنم.



کسی را نداشتم تا با او از رازهای کوچک بگویم.از دانه های شبنم بر

تیغه های علف ، کسی را نداشتم تا با او از رازهای بزرگ بگویم... از

انچه در دلم می گذرد

سال نو مبارک دوستان

دستت را به من بسپار تا از گرمي آن وجودم را پر كنم

گوشت را به من بسپار تا زمزمة عشق را در آن جاري كنم

شانه ات را به من بسپارتا آن را تكيه گاه تنهاييم كنم

قلبت را به من بسپار تا آن را در هاله اي از نور نگهداري كنم

صدايت را به من بسپار تا مهربانيت را تدريس كنم

چشم هايت را به من بسپار تا تازگي عشق را در آن پيدا كنم

جسمت را به من بسپار تا مادام آن را گل باران كنم

همه را به من بسپار تا معني خواستن را ياد بگيرم

و ياد بگيرم چگونه با وجود تو در حضور عشق خود را بازيابم...

صدایم در برابر صدایت بی صداست، چشمانم در برابر چشمانت نابیناست،

خنده هایم در كنار خنده هایت خالیست، پس بدان بی تو هیچم، تنهایم
نگذار تا با تو هم آواز شوم  

خانه های جدول زندگیم را دستان مهربانت یک به یک پر کرد و رمز جدول چنین بود: دوستم بدار 

تو را دیدم و دانستم چه خوشبخت هستی،

آنزمان که بالهایی آهنین بر فراز بی کران زندگی به پرواز در می آیی،

با تو خواهم آمد تا از بلندای کوهساران گذر کنیم

 و بر گلبرگهای سرخ شقایق فرود آییم،

با تو می آیم تا شهد شیرین شبنم صبحگاهی را
در جام نقره فام بودن بنوشیم

و مست از باده زندگی نقش عشق را بر صفحه دلهامان بزنیم.

باتو همه ی رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم.باتو همه ی رنگهای

این سرزمین مرا نوازش می کنند.با تو آهوان این صحرا،دوستان همبازی

من اند.با توکوهها حامیان وفادار خاندان من اند.باتو دریا با من مهربانی

می کند.با تو پرندگان این سرزمین ،خواهران شیرین زبان من اند.با تو

سپیده، هر صبح ،بر گونه ام بوسه می زند.با تو نسیم هر لحظه گیسو

انم را شانه می زند.با تو من با بهار می رویم.با تو من در عطر یاس ها

پخش می شوم.با تو من در شیره هر نبات می جوشم.باتو من در

شکوفه ها می شکفم.با تو من در طلوع لبخند می زنم،در هر تندر فریاد

شوق می کشم،در حلقوم مرغان عشق می خوانم و درغلغل چشمه

ها می خندم،در نای جویباران زمزمه می کنم.باتو من در روح طبیعت

پنهانم،در رگ جاری ام،باتو،من،بودن را،شوق را،زندگی را،عشق

را،زیبایی را،مهربانی پاک خداوندی را می نوشم.

با تو من در خلوت این صحرا،در غربت این سرزمین،در سکوت این

آسمان،در تنهایی این بی کسی،غرقه فریاد و خروش و جمعیتم

با تو من همه چیزم ولی بی تو من هیچم ، هیچ .

آنگاه که نگاهت را به سوی چشم هایم با معجزه ی عشق چرخاندی ، من صید عشق تو گشتم و در دام عاشقی به جای دست و پا زدن آرام به صدای قلبم گوش دادم .

مهربانم ! نگاهت پلک های مرا از حرکت باز ایستاد و ضربان قلبم از یکنواخت زدن نجات داد و تو در وجود من جایگاه عظیمی همچون شاهزاده بر تخت فرمانروایی پیدا کردی و بر بلندای خانه قلبم نشستی و من همچون سربازی سر به سجده ی عشق تو بودم و حال از تو فرمان می گیرم .

ای مهربانم ! آغوش گرمت سردی تن رنجورم را خنثی می کند و هنگامی که با عشق بر گیسوانم دست می کشی و با برق نگاهت دلم را ناز می کنی من عطش عشق تو را در درونم دو چندان می بینم و شوق دیدارت مرا امید زنده بودن می دهد و من آسوده ، که در این دنیای بزرگ قلبی به یاد من در جسمی پر از عاطفه می تپد .

عزیز جان ! تمام وجودم به رهت وجودی نا قابل است در برابر عظمت تو .

ای تکیه گاه آرامش بخش ! دوست دارم سر بر پنجره قلبت کوبم و تو با مهربانی در به رویم باز و عشق مرا پذیرا باشی . دوست دارم دست در آستانت و سر به شانه ات نهم تا لذت عاشقی را حس کنم 

اگر همه واژه ها با من قهر کنند، اگر خورشید نگاه طلایی اش را از من پنهان کند ؛ اگر مهتاب دیگر به خلوت شبانه ی من سرک نکشد؛ اگر بهار عطر مدهوش کننده ی غنچه هایش را از من دریغ کند صبور می مانم

اگر آسمان جای خود را با زمین عوض کند ؛ اگر دریا ها سنگ شوند وکوه ها آب ,  اگر جنگل ها  یخ بزنند و پرند ه ها بال هایشان را در بیشه های نا پیدا  جا بگذارند  وپرواز چیز غریبی شود باز هم صبوری خواهم کرد ..اما نمیدانم اگر یک روز صبح چشمانم را به امید دیدن تو نشویم چه باید بکنم؟بی تو قطار هایی که در سکوت میگذرند قطعات عمر مرا با خود میبرند...... دور از تو لب ها ولبخند ؛ چشم ها و تماشا ؛ غروب وطلوع زیبا جلوه نمیکند . دور از تو دفتر چه خاطرات من خواندنی نیست . اگر تو نبودی وعشق تو نبود من الان از چه باید می نوشتم؟ جهان با عشق دیدنی میشود .... ای که به یاد تو ومهربانی ات تمام روزهایم پر از نغمه ی امید است تاهمیشه ی جهان دوستت خواهم داشت .

چقدر دلم هوای بارونو کرده بود

چقدر صدای نم نم بارون و قدم زدن تو اون حال و هوا رو دوست دارم.

بــــــــــــــه! چه کیفی می ده وقتی ریز ریز داره بارون می یاد. یه دفعه دلتو می زنی به دریا و می ری زیر بارون و یاد جوونیهای مردم می افتی (نه که خودت دیونه و جوونی، باید یاد جوونی بقیه بیفتی تا بهت بیشتر حال بده! هاهاها)

بالاخره بعد از روزها انتظار، دیروز و امروز بغض آسمون ترکید و ما دونه های اشکشو دیدیم. و چه عجب که دیدن اشکاش ما رو خیلی خوشحال کرد.خیلی زیاد.

چقدر سنگدل شدیم ما آدما!

از کی تا حالا دیدن اشکی باید ما رو خوشحال کنه؟ اونقدر خوشحال که هوس قدم زدن زیر بارون چشاش به سرمون بزنه؟ تازه دلمون هم بد جوری هواشو کرده باشه، هوای دیدن چشای بارونی آسمون!

نکنه آسمون ذوق زده شده و از خوشحالیه که داره می باره؟ آخه واسه چی؟ خبری شده؟ کسی چیزی بهش گفته؟

اما نه، من دل نگرونم، نکنه آسمون دلش گرفته و داره واسه تنهائی خودش می باره؟ نکنه قراره طوری بشه و از غصه اشکاش در اومده؟

آخه چی شده که یه دفعه بغضش ترکید؟ مگه کسی چیزی گفته؟ رنجوندنش؟ غصه منو داره یا شما رو؟ واسه من داره گریه می کنه یا واسه شما؟ یا اینکه واسه تنهائی خودش؟ یا نکنه آفتاب و مهتاب چیزی بهش گفتن و دل نازکش رو شکوندن؟

نه بابا، فکر کنم کسی زیر گوش ابرای آسمون گفته: آخه کجائی نامهربون؟ چرا سری به ما نمی زنی؟! و اون وقته که دلش از بی وفائی خودش گرفته و داره نم نم می باره؟

راستی؟

یه روزی کسی واسه دیدن اشکای ما هم دلش تنگ می شه؟

یه روزی کسی دلش هوای چشای بارونی ما رو می کنه؟

یه روزی کسی دلش پر می زنه واسه دیدن نگاه بی قرار ما؟

یه روزی کسی ...

بارونی باشید. زلال و پاک!