آنگاه که آسمان را در چشمان تو می بینم

آنگاه که خورشید را در قلب تو می یابم

وقتی هفت شهر عشق را با گرمی دستانت آغاز کردم

وقتی معنی دوست داشتن را در نگاه معصوم خنده هایت خواندم

چه می خواهم از تو جز اینکه بگویم ای بهترینم...

 برای داشتنت بهانه نمی خواهم  تو خود ، بهانه ای برای وجود من

 باز با تو ، گرمای وجودت ، احساس عمیقت........

دلتنگی های دیدنت را به شوق همان نگاهی که به نگاهم دادی     

همان دستی که در دستم نهادی.....

همان آغوشی که به آغوشم سپردی تحمل می کنم

تا از آن آلاچیقی بسازم برای چشیدن طعم خوش با تو بودن

 کوچيک تر که بودم فکر مي کردم بارون اشک خداست

ولي مگه خدا هم گريه مي کنه چرا بايد دل خدا بگيره!!!!

 دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوي خدا رو حس کنم

 اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت کمي

 بنوشم تا پاک و آسماني شوم! آسمان که خاکستري مي شد

 دل منم ابري مي شد حس ميکرم که آدما دل خدا رو شکستند

 و يا از ياد خدا غافل شدند همه مي گفتند باران رحمت خداست

ولي حس کودکانه من مي گفت خدا دلش از دست آدما گرفته

مگه نه ............

بده دستا تو به من تا باورم شه پیشمی
می دونم خوب می دونی تو تارو پود و ریشه می
تو که از دنیا گذشتی واسه یک خنده ی من
چرا من نگذرم از یه استخون به اسم تن
تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم
ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم
نمی دونم چی بگم که باورت شه جونمی
تو این کابوسه درد ، رویای مهربونمی
می دونی با تو، پرم ازشعروستاره
می دونی بی تو، لحظه حرمتی نداره
می دونی درتو،این خدا بوده که تونسته گل عشق وبکاره
وقتی حتی پیشمی دلم بر ات تنگ می شه باز
عشق تو، تو لحظه هام حادثه ساز وقصه ساز
به جون خودت که بی تو از نفس هام سیر می شم
نمی دونم چی می شه بد جوری گوشه گیر می شم
ممنونم که بچه بازی هامو طاقت می کنی
هرچقدر بد می شم اما تو نجابت می کنی
هر کجای دنیا باشم با منی و در منی
نگران حال و روزم بیشتر از خود منی
می دونی با تو، پرم ازشعروستاره
می دونی بی تو، لحظه حرمتی نداره
می دونی درتو،این خدا بوده که تونسته گل عشق وبکاره